conspirito.nl

Het jaar was 1908 en de plaats was de voorruimte van een klein terrasvormig huis in Dunstan Straat, Netherfield. Mattie Mann, een forse kolenhandelaar die aan iedereen in het gebied werd gekend aangezien hij zijn handel met zijn vertrouwde op paard en kar beoefende, die drie vrienden wordt uitgenodigd in zijn woonkamer aan de liederen van het praktijkdeel.

In de het bloeien spoorweg en de mijngemeenschap van de vroege 20ste eeuw sloten aan anderen bij hen zich spoedig en een mannelijk stemkoor werd gevormd, zwaar trekkend van de lokale kerken en de kapels van het gebied Carlton.

Aldus, verdiende Mattie Mann de titel van oprichtende vader `van de Carlton Mannelijke Stem Choir’. De vroegste verwijzing naar koorprestaties is tijdens de staking van de mijnwerkers van 1920, toen het koor, waarschijnlijk Netherfield noemde het Mannelijke Koor van de Stem, een overleg in hulp van de personen ten laste van mijnwerkers op afvalland dichtbij Heuvel Carlton hield en een aantal liederen met inbegrip van Martelaren `van Arena en, misschien geschikt voor de gelegenheid, Kameraden `in wapens zong. In 1928, vond plaats een belangrijke reorganisatie en in de vroege jaren ’30 ging het Koor van de Stem van Carlton en van het District Mannelijke, dat door SAM het best wordt geleid, zijn eerste `gouden era’. in.

Een vroeg besluit werd genomen om „Diepe Harmonie“ goed te keuren aangezien een handtekening stemt. (Aan deze dag wordt de hymne gezongen als hymne bij elke koorrepetitie en vaak als `warm-up vóór overleg.) Het koor van rond dertig stemmen werd geplaatst nieuwe uitdagingen – pronkstuk jaarlijks overleg binnen Carlton; het concurreren binnen en het winnen festivallen; en de jaarlijkse bedevaart voor liefdadigheid in Skegness of Mablethorpe te zingen. De eerste reis was aan `Skeggy in Augustus 1930 met zangers aanrekende 1 voor de reis door `zaalbussen. Het koor zong in de middag en de avond bij de Tuinen van de Toren en verzamelde £2-12/6d waarvan één Guinea aan het Ziekenhuis van het Plattelandshuisje Skegness met de rest geschonken werd die naar het Liefdadigheidsfonds van het Koor gaat, dat opstelling was geweest om choristers te steunen die moeilijkheden tijdens de Depressie ervoeren. Terwijl het terugkeren van één `awayday’, dit keer door trein, kwam de motor aan een halt in Sleaford. Het koor dat (snel een reputatie voor dergelijke dingen wordt) besliste een onvoorbereid overleg te geven en stelde op het platform in dubbele halfronde vorming op. Halfweg „Twee Rozen“ de wacht zijn vlag golfte, blies zijn fluitje en de trein begon zich te bewegen.

SAM besloot het best dat welk Koor van de Stem van Carlton en van het District Mannelijk begint, Koor van de Stem van Carlton en van het District het Mannelijke eindigt! Volgens een ooggetuige, „lied gebeëindigde accelerando van pocopoco en `concert beëindigden in undignified door elkaar gooien terug naar de bewegende trein“! De keus van dag voor de uitjes werd bepaald door het feit dat de goedkope terugkeervervoerprijs van Nottingham door L.N.E.R. 2/9d, maar slechts op Zondagen was. Etc. één Zondag elk jaar waren er lege zetels in de koorstoelen van bijna alle lokale kerken en kapels, want de meeste mensen regelmatige kerkchoristers waren!

De uitbarsting van oorlog in 1939 was een rudimentair ogenblik voor het koor. Het lidmaatschap was vrij jong met velen in aanmerking komend voor de dienst in etc. 4 April in oorlogstijd 1940, met enkel 11 aanwezige leden, het best voorgesteld `van SAM dat wij praktijk tot meer gunstige tijden opschorten.

meer dan 125 jaar is het Mannelijke Koor Treorchy erkend als één van de grootste koorensembles van al tijd. De vroege de concurrentieoverwinningen werden gevolgd door regelmatige radio en televisieuitzendingen, hoofdfilms en een ongeëvenaard aantal commerciële opnamen. Het koor heeft verscheidene Koninklijke Prestaties van het Bevel gegeven, naast zeer vele internationale entertainers en ondernomen een benijdenswaardig aantal reizen aan Canada, de V.S., Nieuw Zeeland en Australië verschenen. Wij hopen u van de kans geniet om meer over deze legendarische Welse muzikale instelling te ontdekken – en vergeet niet dat wij altijd het warmst van welkom heten in de hellingen houden!

Hoe?

In vier-deel harmonie en in wijsje (wanneer wij in de stemming zijn). Ook, verkiezen wij om zonder een muzikale score te zingen, zo betekent het dat alle hymnes en aria’s door hart moeten worden geleerd. Dit vergt tijd, soms jaren, en vaak eisen specifiek, nauwgezette repetities in een verscheidenheid van clubs, bars en bars om de vereiste norm te bereiken. (Sommigen van ons zijn gekend om in het bad te zingen, maar het is niet helemaal het zelfde op uw). Zonder dergelijke repetitie, hoe konden wij om voor een het betalen publiek in concertzalen, de kapels, de kerken en zelfs de kathedralen van enkele wereld de meest beroemde te presteren durven? Kom aan het denken, die zonder het begeleidingsverschijnsel van een muzikaal instrument, een band zingt of een orkest, is vaak het meest efficiënt, natuurlijk, en spiritual van al mannelijke uitdrukking van het stemkoor.

Waarom?

Wij zingen om egoïstische redenen. Niet voor lof en niet voor geld, maar voor het zuivere genoegen en de pret, hwyl van het. Van de unieke correcte kwaliteit van een mannelijk stemkoor moet voor zijn eigen belang worden genoten. De Amerikaanse dichter Wallace Stevens somde het op keurig toen hij zei: De „muziek voelt, toen, niet geluid.“ Er zijn ogenblikken in repetitie, en soms in prestaties, wanneer het krachtige gevoel diep wordt gevoeld – niet vaak, misschien, maar zij komen voor, en wanneer zij, hunkeren wij naar meer van deze zeldzame ogenblikken die in het geheugen trillen. Wij kunnen in de combinatie van de melodie, de woorden en de harmonie volledig verliezen, en het is waarschijnlijk waarom het Koor van de Stem van Londen Welse Mannelijke meer dan honderd jaar oud is. Als wij erin slagen om een publiek in het proces te onderhouden, zo veel beter.

Waar?

Wij zullen, van een lokale kerk of een kapel aan het Stadion van het Millennium van Cardiff overal zingen. Wij zijn ook bevoorrecht om in veel van de grote kathedralen van het land te zingen, waar de echo langer is, verstrekkend een diepere en meer opwindende ervaring. Het brengt ons dichter bij muzikale hemel. Het alle stammen, echter, van het Welse Centrum van Londen in Weg van de Herberg van Londen de Grijze, waar wij onze wekelijkse injectie van hymnes en aria’s ontvangen. Het is in het bloed, u ziet, maar hebben wij van tijd tot tijd de occasionele transfusie van inspiratie nodig, en de favoriete plaatsen zoals Koninklijk Albert Hall en het Stadion van het Millennium van Cardiff verstrekken de vereiste mengeling van rood – en groen – bloedcellen. Geen wonder dat hymne het zingen zulk een fundamentele deel van de Heropleving van de Nonconformist was. Wanneer? Een repetitie één keer in de week op het Welse Centrum van Londen, een overleg gemiddeld één keer per maand, de occasionele reis aan Frankrijk, Italië, de V.S. of aan Cardiff om het Welse rugbyteam, en het fenomeen van „Après“ te steunen. Het koor heeft het Franse bijwoord door het in een zelfstandig naamwoord te veranderen, om de gebeurtenis waardigheid gegeven aan te beschrijven die onveranderlijk een overleg volgt. „Après“ vervult de behoeften van die van ons voor wie de eisen van overlegprestaties nooit genoeg zijn. Het voedt op een pint of drie van bitter in verdraagzame hostelry, en per definitie vergt zelden meer dan tien minuten alvorens spontaan inspiratie neemt over, en alle hymne dat bij het overleg zou moeten gezongen te zijn, maar niet door het Comité van de Muziek, wordt gegeven kan belto gekozen. (De Blik het omhoog, of beter nog, komt en zingt met ons op het Welse Centrum van Londen elke Donderdag. U moet niet Wels zijn, maar het helpt.)

Aan de geschiedenis van de mensenkoren [het werk] De daadwerkelijke muzikale innovatie in 19. De eeuw was mensenkoor het zingen. Het ontwikkelde zich in de loop van de transformatie van het geestleven in de tijd van opheldering-omhooggaand. De populaire waarden, die meer en meer patriottische houding en de vreugde in de informele cirkel bevonden zich daardoor in het centrum. In de tijd van Romaans (in de eerste helft 19. Eeuw) ook opnieuw kwamen de oude volksliederen aan eer. Het onvergezelde vierstimmigeman koor stapte nu aan de plaats van zingen gedragen door man, vrouwen en jongensstemmen. Met betrekking tot politiek en sociaal opheldering-op ook het muzikale nationale onderwijs moeten worden bevorderd. Het koor als vereniging met statuten, een uitvoerende commissie, recentere „met ontwikkelde vlaggen en koppen „(zie liedraad). Vooral Carl Friedrich Zelter (1758-1832) en Friedrich Silcher (1789-1860) cruciaal langs-gemunt/gestalte gegeven en beïnvloed de muzikale ontwikkeling van de kooraard in dit keer (in Zwitserland Hans George Nägeli). De verenigingen gaven zich vaak romantische namen. Als een Musikbeflissener een paar dagen aan „de gouden Rijn „doorbracht, cre�ërde hij een koor met de naam Loreley of trotse rots b.v. ook in Weser. De de mensenkelen van Raue kwamen in de eenheid samen of riepen affectionately zijn vereniging Concordia of „aan kleine vogelvreugde „. Het gevoel van zingen-blij was eerste patriottisch en aard-verbonden. Het verenigingsleven en het zingen in de vereniging (in het bijzonder in de arbeiders zingende verenigingen) zouden waarschijnlijk een weinig van het vaak harde dagwerk moeten afleiden. De inhoud van de gezongen koortitels was dienovereenkomstig na eerst meer „het politieke vertrek „: Geboorteland, het Duitse bos, liederen van de gouden wijnstok saft en van de liefde. Plaatsen, welke overstroming tegenwoordig van toeristen, als stille en romantische plaatsenbesungen werd: „Aan ruw huis in dat van gaspedaalgas „, en opnieuw en opnieuw „de vader Rijn „. In liederen één getrokken jagers „als „een spelmens „of „door land – en gevoeld vrij als „een zigeuner „. Na de Tweede Oorlog van de Wereld was het blijven opnieuw in hun verenigingen samen (de eerste ook nog nieuwe leden werden toegevoegd); maar meer materiële reizen één en de romantische ervaringen in de te veroorloven werkelijkheid zich konden (met stijgende welvaart zo), minder gehade „slechts in gedachten „in de koorliederen aan onderzoek. Het geleidelijke sterven (daarnaast, van in onbruik raken en gebrek aan rekruten) „aan de oude „verenigingen begon. Ondanks deze negatieve ontwikkeling waren er niettemin nog 9641 mensenkoren in Duitsland (die 15.9% van alle koorsecties) zijn nochtans in het jaar 2002.

De mannelijke stemkoren waren een innovatie van de 19de eeuw, die zich in de loop van de Verlichting of de Verlichting Voordeed. Traditionele waarden, met een meer en meer patriottische houding en gekoppeld aan de sociale genoegens van een cirkel van vrienden die op het centrum van de beweging worden bevonden. De oudere volksliederen vonden nieuwe populariteit in de eerste helft van de 19de eeuw (Romantische Leeftijd). Capella vier-stem vervingen de mannelijke een stemkoren de vorige koorvormen van een mengeling van mannetje, wijfje en children’ s stemmen. Het nationale muzikale onderwijs was verondersteld om samen met de politieke en sociale Verlichting worden bevorderd. Carl Friedrich Zelter (1758-1832) en vooral Friedrich Silcher (1789-1860) was instrumentaal in het beïnvloeden van de ontwikkeling van het koorleven, waar de koren wortel met een grondwet namen, commissie en – in de volledige vloed van enthousiasme – toonde al ” klokken en whistles” van een organisatie. In Zwitserland, zette Hans Georg Nägeli deze beweging voort. De koren gaven zich vaak levensechte namen. Als een enthousiast een paar dagen bij ” had doorgebracht; gouden Rhine” , zou hij vinden uitgenodigd aan een koor op de Rivier Weser met een naam zoals ” vond; Lorelei” of ” Stolzenfels”. De schor mannelijke stemmen riepen zich ” Harmony” of genoemd hun organisatie ” Concordia” , of ” Warbling Nightingale”. Dergelijk vocaal enthousiasme werd vaak gebonden met patriottisme en liefde van aard. Het leven van zulk een club en vreugde om in harmonie te zingen was verondersteld vooral nuttig om te zijn in het afleiden van aandacht van een harde day’ s het werk. De muzikale inhoud, na aanvankelijk meer politieke forays, was dienovereenkomstig: geboorteland, Duitse bossen, liederen over het fruit van de druif, en natuurlijk – liefde. De gebieden die vandaag met toeristen overlopen waren eens serenaded zoals stille, romantische vlekken, in liederen zoals: (” In der Drosselgass „), ” Zu Rüdesheim” en ” Vater Rhein”. In dergelijke liederen, zou men als musicus zwerven (” Spielmann”) of jager (” Jäger”) door het land, en één voelde zich zo vrij zijn zoals een zigeuner. Na de Tweede Oorlog van de Wereld, vonden de overlevenden zich terug in hun koren, aanvankelijk met nieuwe leden, maar de meer dromen van reis en romantische onderbrekingen zouden eigenlijk met stijgende rijkdom kunnen worden gerealiseerd, moesten de minder leden naar de ervaringen streven waarover zij in alleen gedachten zongen. Begon aldus met een geleidelijke daling aangezien de leden van de grote koren verouderden en stierven en geen nieuwe leden verving hen. Ondanks deze daling, waren er nog ongeveer 9641 mannelijke stemkoren in Duitsland rond het jaar 2002 – ongeveer 15.9% van alle koorvormen.